Kosmetyczka, kosmetolog, lekarz medycyny estetycznej – zakres uprawnień

Zainspirowana tekstem Pani Mecenas Katarzyny Przyborowskiej  „Kosmetyczka czy lekarz – kto może wstrzykiwać botoks?”  z bloga www.medyczneprawo.pl zamieszczam informacje dotyczące zakresu uprawnień kosmetyczek i kosmetologów oraz informacje o tzw medycynie estetycznej

Kosmetyczka – technik usług kosmetycznych, zakres kształcenia i kompetencji wskazany jest w  Rozporządzenie MEN  z dnia 07.02.2012 w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach. Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik usług kosmetycznych powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

1) przeprowadzania diagnozy kosmetycznej;
2) wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych i upiększających;
3) udzielania porad kosmetycznych;
4) organizowania i prowadzenia gabinetu kosmetycznego.

Kosmetolog –   kwalifikacje do wykonywania tego zawodu zdobywa się w toku kształcenia na studiach wyższych pierwszego i drugiego stopnia na kierunku kosmetologia. Absolwenci ww. studiów odbywali kształcenie w oparciu o standardy kształcenia dla tego kierunku określone w załączniku nr 58 do rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia miedzykierunkowe oraz makrokierunki .Zgodnie z ww. rozporządzeniem absolwent studiów wyższych pierwszego stopnia kierunku kosmetologia powinien posiadać umiejętności posługiwania się wiedzą ogólną z zakresu nauk o zdrowiu oraz wiedzą szczegółową z zakresu kosmetologii. Ponadto absolwent ten powinien umieć m.in.: planować rodzaj zabiegu kosmetycznego i stosować kosmetyki zgodnie z rozpoznaniem, wykonywać zabiegi kosmetyczne, pielęgnacyjne i upiększające, z uwzględnieniem wskazań i przeciwwskazań, a także prawidłowo odczytywać skład kosmetyku i ustalać jego zastosowania, jak również ściśle współpracować z lekarzem dermatologiem w zakresie pielęgnacji skóry zmienionej chorobowo oraz organizować i prowadzić gabinet kosmetyczny. Natomiast absolwent studiów wyższych drugiego stopnia powinien posiadać umiejętności posługiwania się zaawansowaną wiedzą ogólną z zakresu nauk o zdrowiu oraz wiedzą szczegółową z zakresu kosmetologii. Ponadto powinien być przygotowany m.in. do: planowania zabiegu kosmetycznego i stosowania kosmetyku zgodnie z rozpoznaniem, wykonywania zabiegów kosmetycznych, pielęgnacyjnych i upiększających, z uwzględnieniem wskazań i przeciwwskazań, odczytania składu kosmetyku i ustalenia jego zastosowania, jak również powinien być przygotowany do ścisłej współpracy z lekarzem dermatologiem w zakresie pielęgnacji skóry zmienionej chorobowo, zorganizowania i prowadzenia gabinetu kosmetycznego, oceny jakości surowców i preparatów kosmetycznych oraz współdziałania w procesie rejestracji kosmetyków, współpracy z firmami produkującymi preparaty kosmetyczne (pielęgnacyjne i profesjonalne), współpracy z lekarzem w zakresie zleconych zabiegów, kierowania zespołami kosmetologów oraz nadzorowania przebiegu stosowania kosmetyków i technik kosmetycznych. Kosmetolog nie jest uprawniony do wykonywania świadczeń medycznych

 

  Lekarz medycyny estetycznej  – osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza. Medycyna estetyczna nie jest specjalizacją lekarską. Nie znajduje się na spisie specjalizacji w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów. Jak podaje Portal Zdrowia  „Zarówno w Polsce, jak i na świecie nie istnieje specjalizacja o nazwie „medycyna estetyczna”. Medycyną estetyczną interesują się lekarze różnych specjalności. Są wśród nich chirurdzy, dermatolodzy, endokrynolodzy ale też interniści i lekarze rodzinni. Lekarzem zajmującym się medycyną estetyczną może zostać każdy kto posiada wykształcenie medyczne. Pierwszym krokiem  mającym na celu uporządkowanie tego nieuregulowanego rynku usług było utworzenie  w 2002 roku dwuletniej (a od 2010 roku trzyletniej) Podyplomowej Szkoły Medycyny Estetycznej”  Cały artykuł tutaj

Rozgraniczenie wydaje się istotne zarówno dla underwriterów podejmujący decyzję o ubezpieczeniu takich osób jak i dla likwidatorów, którzy będa musieli przesądzić ewentualną odpowiedzialność cywilną za powstałą szkodę

Photo credit: stevendepolo / Foter / Creative Commons Attribution 2.0 Generic (CC BY 2.0)

 

 

 

 

 

 

 

 

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

%d bloggers like this: